Ο Δήμος Θεσσαλονίκης και η ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων

Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί, σε μια πόλη που υπήρξε μεταξύ άλλων και κατ’ εξοχήν προσφυγούπολη μετά την τραγωδία του 1922, ο Δήμος Θεσσαλονίκης εμφανίζεται τόσο αποστασιοποιημένος από τους εορτασμούς μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, κάθε 19η Μαΐου.

Η απάντηση είναι εύκολη να δοθεί. Στο πλαίσιο της «διπλωματίας των πόλεων» ο Γιάννης Μπουτάρης, οπαδός της ελληνοτουρκικής επιχειρηματικής συνεργασίας από πολύ παλιά, και δραστήριο μέλος του αντίστοιχου φόρουμ, έχει αναπτύξει έντονες σχέσεις με τα επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα του κατεστημένου της γειτονικής χώρας στο όνομα μιας κακώς εννοούμενης τουριστικής πολιτικής. Έτσι, υπό το επιχείρημα να αυξηθεί το ρεύμα των επισκεπτών από την Τουρκία, ο Δήμος Θεσσαλονίκης, έχει πάρει θέση υπέρ της αναβάθμισης της δραστηριότητας των Τουρκικών Αερογραμμών στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης (την ίδια στιγμή που η άλλη πλευρά τηρεί πρακτικές αθέμιτου ανταγωνισμού εναντίον των ελληνικών αερογραμμών, ιδιαίτερα στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης), ενώ προσφάτως έχει πυκνώσει τις επαφές με τον Δήμο Σμύρνης, «για να φέρει τις πόλεις κοντά».

Ποιο είναι το πρόβλημα αυτής της πολιτικής; Ο Δήμαρχος την δικαιολογεί λέγοντας ότι «οι μπίζνες δεν κοιτούν την πολιτική», ωστόσο είναι οι Τούρκοι εταίροι του που τον διαψεύδουν. Έτσι, για παράδειγμα, η επίσκεψη αντιπροσωπείας του Δήμου Σμύρνης με επικεφαλής τον Δήμαρχό της συνοδεύτηκε από απαράδεκτες δηλώσεις («Μας ενώνει ο Κεμάλ»). Τι ήθελε να μας πει ο Δήμαρχος Σμύρνης με τις δηλώσεις του; Ότι αν θέλουμε «προσέγγιση», θα πρέπει να αποδεχθούμε την επίσημη αφήγηση του τουρκικού κατεστημένου, για τον Κεμάλ ως «απελευθερωτή» και ως «ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας», και όχι εκείνην που βίωσαν στο πετσί τους οι πρόγονοι ενός μεγάλου πληθυσμού της πόλης: Δηλαδή, τον Κεμάλ ως  κύριο υπαίτιο της γενοκτονίας του Ελληνισμού, των Αρμενίων, και των Ασσυρίων της Μικρασίας (και, για να μην ξεχνιόμαστε, εμπνευστή μιας πολιτικής που μερικές δεκαετίες αργότερα θα υπηρετήσει με «γερμανικό ζήλο» ο Αδόλφος Χίτλερ).

Το παράδειγμα του Δημάρχου Σμύρνης και των δηλώσεών του δεικνύει χαρακτηριστικά πως ο Δήμαρχος και η διοίκησή του αυτολογοκρίνονται στ’ όνομα αυτής της επιχειρηματικής σχέσης -και υπάρχουν αρκετά ακόμα που συνηγορούν στο ίδιο συμπέρασμα. Πριν από μερικούς μήνες, ο Γιάννης Μπουτάρης αρνήθηκε σθεναρά να εγκρίνει έστω και την κατάθεση ψηφίσματος για τις σφαγές των Κούρδων που εξαπολύουν οι τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας στο Βόρειο Κουρδιστάν (Νοτιοανατολική Τουρκία). Και βέβαια, καταπίνει την γλώσσα του μπροστά στην σταδιακή διολίσθηση της γειτονικής χώρας στον ισλαμοφασισμό, την δράση των ταγμάτων εφόδου του Ερντογάν στους δρόμους, τη φίμωση ΜΜΕ, τη λογοκρισία που επιβάλλεται στα πανεπιστήμια, και τις διώξεις που υπόκεινται κάθε αντικαθεστωτική φωνή στην γειτονική χώρα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον προτιμάει να τηρεί πολύ χαμηλούς τόνους κατά την ημέρα της Γενοκτονίας -μη θυμώσουν οι αρνητές «εταίροι» του. Αυτή η πολιτική του βέβαια, τείνει να τον απομονώσει από τις διεθνείς εξελίξεις, Διότι, την ίδια στιγμή, γιγαντώνεται το ρεύμα αναγνώρισης των γενοκτονιών στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, και τα κοινοβούλια αρχίζουν να μεταστρέφονται ως προς αυτό το ζήτημα. Είναι άραγε αυτό δείγμα «κοσμοπολιτισμού» όπως διατείνεται ο ίδιος; Προφανώς και όχι: Είναι δείγμα εξευμενισμού των σοβινιστών του γειτονικού κατεστημένου στο όνομα των «μπίζνες».

Ο Δήμος, βέβαια, θα μπορούσε να αναπτύξει μια εναλλακτική στρατηγική για την μνήμη και την αναγνώριση της γενοκτονίας του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, αλλά και όλων των άλλων λαών που τις υπέστησαν κατά την δεκαετία του 1910. Το «Μουσείο Ολοκαυτωμάτων» που προτείναμε, με κεντρική αναφορά σε αυτές, είναι μόνο μια κίνηση που εντάσσεται σε αυτήν την εναλλακτική πολιτική. Η διοργάνωση ενός παγκόσμιου συνεδρίου για την καθολική αναγνώριση των γενοκτονιών, θα ήταν μια άλλη κίνηση, που μεταξύ άλλων θα αναβάθμιζε και το διεθνές κύρος της πόλης -εκτός αν ο Δήμαρχος θεωρεί, για παράδειγμα, ότι οι σχέσεις με τους Αρμένιους και την διασπορά τους πρέπει να θυσιαστούν στο βωμό των καλών σχέσεων με το γειτονικό αυταρχικό κατεστημένο.

Καταλήγοντας, «έρχεται η στιγμή για να αποφασίσεις, με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις», που λέει και ο Διονύσης Σαββόπουλος. Το δίλημμα για την πολιτική της πόλης έχει τεθεί: Ή θα συμπράττεις με τα συμφέροντα της «φυλακής των λαών» και του κατεστημένου της ή θα ενώσεις την φωνή σου με το παγκόσμιο πλέον ρεύμα που αξιώνει ουσιαστικό εκδημοκρατισμό της γειτονικής χώρας, άρση του επεκτατισμού της, και δικαίωση των ιστορικών εγκλημάτων που έχει διαπράξει το κατεστημένο της. Η τοποθέτηση σε αυτό το δίλημμα δεν είναι μόνον θέμα ηθικής πολιτικής τάξης, που άπτεται στα δημοκρατικά ιδεώδη και τον καλώς εννοούμενο πατριωτισμό. Είναι και πολιτική, διπλωματική θέση για την ειρηνική συνύπαρξη και την συνεργασία όλων των λαών της περιοχής. Ιδού, λοιπόν, η Ρόδος…

Υ.Γ. Εμείς, από την πλευρά μας, αισθανόμαστε πλέον ότι δεν αρκεί να εκδίδουμε μια ανακοίνωση μνήμης κάθε 19η Μαΐου, και ότι προσφέρουμε καλύτερες υπηρεσίες σε αυτήν εάν προσπαθήσουμε να προκαλέσουμε μια ευρύτερη συζήτηση μέσα στον Δήμο, για την διαμόρφωση μιας σειράς ενεργών πολιτικών που την αποκαθιστούν, με τρόπο μάλιστα που να αναβαθμίζει την διεθνή θέση της πόλης μας αυξάνοντας το κύρος της…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s