Το «Κόλπο Γκρόσο» του Προσφυγικού

12670197_10207260834590461_916216458238954128_n

Ανάλυση της Δημοτικής Κίνησης «Μένουμε Θεσσαλονίκη»

Κατά την τελευταία συνεδρίαση (25-1-2016) του Δημοτικού Συμβουλίου μας επισκέφθηκε εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για να μας ενημερώσει για ένα νέο πρόγραμμα προσωρινής φιλοξενίας αιτούντων άσυλο που αποφάσισε για την χώρα μας. Πρόκειται για την εξ ολοκλήρου χρηματοδότηση της παραμονής 20.000 αιτούντων άσυλο στην χώρα μας και στις χώρες της Ε.Ε. μέσω προγραμμάτων που απευθύνονται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, τις ΜΚΟ, αλλά και σε ιδιώτες (ξενοδόχοι, ιδιοκτήτες ανοίκιαστων διαμερισμάτων κ..ο.κ.).

Από την αρχή που προέκυψε το τεράστιο προσφυγικό αδιέξοδο για την χώρα μας, επίμονα ζητάμε από τον Δήμαρχο να αποφασίσει στην διεξαγωγή μιας ειδικής συνεδρίασης, όπου θα κουβεντιάσουμε αποκλειστικά γι’ αυτό. Μέχρι τώρα δεν έχει συντελεστεί, και έπρεπε να έρθει ένας εκπρόσωπος του ΟΗΕ για να το κουβεντιάσουμε συστηματικά, έστω και 45 λεπτά.

Αυτό συμβαίνει διότι ο Δήμαρχος έχει το δικό του πλάνο για το ζήτημα, και δεν θέλει να το συζητήσει με τους υπόλοιπους: Η διοίκηση προτιμάει να διαχειρίζεται το ζήτημα «σόλο», μαζί με την «κριτική συμπολίτευση» της Ελεάννας Ιωαννίδου την οποία έχει τοποθετήσει και στην προεδρία του Συμβουλίου Ένταξης Μεταναστών του Δήμου. Και δυστυχώς αντιμετωπίζουν το ζήτημα, στο πλαίσιο που επιβάλουν η Ε.Ε., η Γερμανία και οι μεγάλοι διεθνείς οργανισμοί.

Έτσι, οι εκπρόσωποι της Διοίκησης χαιρέτησαν την πρωτοβουλία του ΟΗΕ, και ιδιαίτερα ο Δήμαρχος την υποστήριξε ενθέρμως, λέγοντας μάλιστα ότι με αυτόν τον τρόπο «θα πέσουν λεφτά και στην τοπική αγορά». Το τερπνόν μετά του ωφελίμου, λοιπόν! Έτσι ο ψευδο-ανθρωπισμός του ΟΗΕ, της Ε.Ε. και διεθνών δικτύων ΜΚΟ όπως αυτό του Σόρος, που κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια και παρακολουθούν να συντελείται μια ολόκληρη γενοκτονία στην Συρία, λαμβάνουν τώρα ‘μέτρα’ για την ανακούφιση του προσφυγικού δράματος. Πως; Αποδεχόμενοι επί της ουσίας το τετελεσμένο της γενοκτονίας, και μεταφέροντας το βάρος της ανθρωπιστικής διαχείρισης σε τρίτες χώρες, κατ’ εξοχήν στην δικιά μας –μια πολιτική που πακετάρεται με την απαραίτητη υπόσχεση για «χαρτζιλίκι προς τους ιθαγενείς» και σερβίρεται στην τοπική κοινωνία προς βρώση.

Ο ‘ανθρωπισμός’ ως άλλοθι της βαρβαρότητας

«Όπου ακούς ανθρωπισμό ανθρώπινο αίμα μυρίζει». Αυτό φωνάζαμε κατά τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, τότε που οι ‘ευαισθησίες’ της Δύσης φόρεσαν τις στρατιωτικές παραλλαγές του ΝΑΤΟ, και εξαπέλυσαν πόλεμο εναντίον ενός ολόκληρου λαού.

Επί της ουσίας, τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε καθώς οι χώρες της Ε.Ε., γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τα ίδια ιδεώδη που επικαλούνται για να ‘συνετίσουν’ την Ελλάδα: Από την μια η Δανία, εισάγει μέτρα ανήκουστα για δημοκρατικά κράτη δικαίου, όπως η κατάσταση των χρημάτων και των τιμαλφών που κουβαλούν μαζί τους οι πρόσφυγες καθώς αυτοί εισέρχονται στα εδάφη τους. Και εν τω μεταξύ οι κραυγές του σωβινισμού πολλαπλασιάζονται στην τάχα πολιτισμένη καρδιά της Ε.Ε.: Μόλις πριν από μερικές μέρες η ηγέτιδα του γερμανικού κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία, το οποίο μεταξύ άλλων έχει πρωτοστατήσει και στην ανθελληνική υστερία, δήλωσε ότι οι πρόσφυγες πρέπει να… πυροβολούνται στα σύνορα!!!

Από την άλλη, βέβαια, απαιτούν από μια μικρή, ρημαγμένη χώρα 10 εκατομμυρίων να αντιμετωπίσει σχεδόν μόνη της τις προσφυγικές ροές που δημιουργούνται και από την ίδια την εγκληματική συνενοχή της Ευρώπης, στο όνομα του «ανθρωπισμού». Η κοροϊδία πρέπει να τελειώνει, και μαζί της πρέπει να τελειώνει και η προπαγάνδα που χρησιμοποιεί την δυστυχία των προσφύγων για να επιβάλει γεωπολιτικές σκοπιμότητες πάνω στην Αποικία Χρέους που λέγεται Ελλάδα.

Η Ε.Ε. πιέζει συστηματικά τον τελευταίο καιρό ώστε να μεταβληθεί η Ελλάδα σε κυματοθραύστη των προσφυγικών ροών προς την Δύση. Εκεί εντάσσονται και οι απειλές για έξωση από την συνθήκη Σέγκεν, η πολιτική συνδιαχείρισης των ελληνικών συνόρων, αλλά και τα προγράμματα «προσωρινής» εγκατάστασης των προσφύγων –η οποία βέβαια κάθε άλλο παρά προσωρινή θα είναι εφόσον κλείσουν τα βόρεια σύνορα της χώρας.

Στην προσπάθειά της να την εφαρμόσει, μάλιστα, έχει υιοθετήσει μια τακτική παράκαμψης της ελληνικής Πολιτείας, και εδώ ακριβώς οφείλεται το γεγονός ότι όλα τα προγράμματα για τους πρόσφυγες απευθύνονται σε ΜΚΟ, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, σε ιδιώτες και όχι στο ελληνικό κράτος, το οποίο επιθυμούν αποδυναμωμένο και ανήμπορο. Θα πρέπει να εντάξουμε αυτήν την διαδικασία, σε μια ευρύτερη, την οποία έχουν θέσει εδώ και μια πενταετία σε εφαρμογή οι δανειστές, και επί της ουσίας στοχεύει στην παράκαμψη της δημοκρατικής αρχής και του δικαιώματος του ελληνικού λαού στην αυτοδιάθεση, στην ακραία σχετικοποίηση των κυριαρχικών του δικαιωμάτων και την μεταβολή του κράτους σε «διοίκηση». Εξ ου και η απευθείας επικοινωνία του… Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών με τον Δήμο Θεσσαλονίκης, οι φιλάνθρωπες γαλαντομίες του Τζόρτζ Σόρος, οι αναγκαστικοί όροι που θέτει πλέον κάθε ευρωπαϊκό πρόγραμμα για τους πρόσφυγες (αλλά και για την κοινωνική πολιτική εν γένει) να εκτελείται από ΜΚΟ και όχι από δημοκρατικά εκλεγμένες διοικήσεις.

Με λίγα λόγια, όλη αυτή η γαλαντομία των προτεινόμενων προγραμμάτων –τα οποία πάντοτε  συνοδεύονται με υποσχέσεις για ‘χαρτζιλίκι’ προς τους εκπτωχευμένους στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά προτάσεις για εξαγορά μιας ολόκληρης χώρας: Μας δίνουν χρήματα για να μας μεταβάλουν από χώρα και συγκροτημένη κοινωνία, σε αποθήκη δυστυχισμένων ανθρώπων, μια ‘εξωτερική’ επικράτεια της Ευρώπης-Φρούριο που ανατέλλει μπροστά στα μάτια μας. Φυσικά αυτή η εξέλιξη συνεπάγεται ένα ακόμα χειρότερο του οικονομικού, γεωπολιτικό μνημόνιο για την χώρα μας. Η οποία απειλείται πλέον ανοικτά να διολισθήσει στον πυρήνα των πολιτισμικών συγκρούσεων που κυριαρχούν στην Μέση Ανατολή, να γίνει δηλαδή αναπόσπαστο κομμάτι της τεράστιας επικράτειας χάους και αστάθειας που ξεκινάει από την Βόρειο Αφρική και καταλήγει… στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Αυτοί που υποστηρίζουν αυτήν την πολιτική, μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο ή και γενικότερα αποτυγχάνουν να συλλάβουν την ουσία του διακυβεύματος. Οι δε πιο κυνικοί αδιαφορούν επιδεικτικά γι’ αυτό και τους ενδιαφέρει να κάνουν καριέρα ως κυβερνώντες σε μια διαλυμένη χώρα: Προφανώς, αν η κοινωνική και η πολιτισμική συνοχή αυτής της χώρας διαρραγεί, μέσω της συστηματικής εισαγωγής της προσφυγικής κρίσης στο εσωτερικό τους, έννοιες και πραγματικότητες όπως αυτές της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου, της συνύπαρξης, της αυτοδιάθεσης και της ελευθερίας ενός ολόκληρου λαού θα ισοδυναμούν με ένα πικρό, στενάχωρο ανέκδοτο.

Οι πραγματικοί υπαίτιοι του ανθρωπιστικού αδιεξόδου

Αν δε θέλουμε να πάρουμε επί της ουσίας θέση, γι’ αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας με την προσφυγική κρίση, θα πρέπει να εγκαταλείψουμε στο πλάι τις πονηρές ιδεοληψίες, και τον απύθμενο βαθμό της υποκρισίας που κυριαρχεί σήμερα στην δημόσια συζήτηση.

Το πρόβλημα είναι πάνω απ’ όλα πολιτικό, και ως τέτοιο μπορεί να αντιμετωπιστεί. Δύο είναι τα κύρια στοιχεία του. Πρώτον, η ανθρωπιστική κρίση στην Συρία, και συνακόλουθα το μαζικό ρεύμα της εξόδου που αυτή δημιουργεί –και συμπαρασύρει μαζί της ένα τεράστιο κύμα προσφύγων και μεταναστών από όλες τις διαλυμένες χώρες της ευρύτερης περιοχής– είναι προϊόντα πολιτικών και όχι ‘φυσικά φαινόμενα’: To Ισλαμικό Χαλιφάτο υποστηρίζεται συστηματικά από κρατικές πολιτικές, με την Τουρκία και το Κατάρ να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, ενώ απολαμβάνει την ένοχη απραξία της Δύσης που θέλει πρώτα να δει την ανατροπή του Άσαντ για να επέμβει.

Δεύτερον, και κυριότερο η ανθρωπιστική/προσφυγική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα μας είναι τεχνητή και υποδαυλιζόμενη από την Τουρκία. Που χρησιμοποιεί την δυστυχία εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στο πλαίσιο ενός ‘ασύμμετρου πολέμου’ που εφαρμόζει εναντίον της χώρας μας για να εξουθενώσει την κοινωνία, και να γονατίσει την ελληνική πολιτεία, έτσι ώστε να σπεύσει μετά να διαχειριστεί εκείνη τα σύνορα του Αιγαίου. Η Άγκυρα βλέπει τους πρόσφυγες ως αναλώσιμα εργαλεία στην πολιτική της να μεταβάλει ολόκληρο το Αιγαίο σε γκρίζα ζώνη, και έτσι να επιβάλει έμμεσα αλλά αποφασιστικά τις επεκτατικές διεκδικήσεις που διατηρεί απέναντι στην χώρα μας. Και βέβαια,  προτάσσει το δράμα των προσφύγων ως αντικείμενο εκβιασμού της ΕΕ, προκειμένου αυτή να αποδεχτεί την ένταξη της χώρας στους κόλπους της.

Τόσο απλά, και τόσο ξεκάθαρα: Αυτή είναι η πραγματική αιτία της τραγωδίας των προσφύγων που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, και η οποία απειλεί τώρα να μεταβληθεί σε τραγωδία μιας ολόκληρης κοινωνίας. Και, προφανώς, δεν νοείται καμία αυθεντικά ανθρωπιστική πολιτική τοποθέτηση όταν σιωπά συνένοχα μπροστά της. Όπως για παράδειγμα, κάνει ο Γιάννης Μπουτάρης μην τυχόν και κακοκαρδίσει το τουρκικό κατεστημένο και χαλάσουν οι τουριστικές μπίζνες στην πόλη.

Ούτε βέβαια, είναι ‘ανθρωπισμός’ το να θέλεις να στοιβάξεις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε μια εξαθλιωμένη χώρα. Προφανώς και είναι βαρβαρότητα, όπως είναι και έγκλημα οι πνιγμοί στο Αιγαίο –μόλο που αυτά έχουν άμεσους και έμμεσους αυτουργούς. Και δυστυχώς, μεταξύ αυτών συγκαταλέγεται και η παρούσα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ η οποία επέτρεψε στ’ όνομα τάχα του προοδευτισμού της να έρθουμε μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο, ανερχόμενη επί της ουσία την δραστηριότητα των δουλεμπόρων στα θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία –τα οποία κατά δήλωσιν του πρωθυπουργού δεν υπάρχουν. Έγιναν έτσι σπόνσορες του τράφικινγκ, και της ακραίας εκμετάλλευσης που υπόκεινται οι ίδιοι οι πρόσφυγες μέσα σε αυτό.

Για να μην κοροϊδευόμαστε, λοιπόν:

  • Αν το ελληνικό κράτος δεν καταγγείλει αυτήν την πραγματικότητα στην Ε.Ε. και στους άλλους διεθνείς οργανισμούς, αν δεν χρησιμοποιήσει τα ελάχιστα όπλα που διαθέτει, όπως η απειλή για veto στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, ώστε να αποτρέψει την τουρκική πολιτική, τότε αυτό το ανθρωπιστικό δράμα δεν θα έχει τέλος.
  • Η ελληνική κυβέρνηση, θα πρέπει να εισηγηθεί μια εναλλακτική πολιτική αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης. Πρώτον, να δημιουργηθούν ‘εστίες ανθρωπιστικής ανακούφισης’ πέριξ ή ακόμα και εντός της Συρίας, προκειμένου να διατηρηθεί η προοπτική επιστροφής αυτών των ανθρώπων, για να αποφευχθεί η οριστικοποίηση της γενοκτονίας. Και δεύτερον, να υιοθετήσει η Ε.Ε. μια πολιτική για το προσφυγικό, που να βασίζεται στην θεμελιώδη δίκαια και δημοκρατική αρχή «από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του».

Τελεία και παύλα. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις: Αν η κατάσταση ήταν ελεγχόμενη, τότε το ελληνικό κράτος θα μπορούσε να αναπτύξει μια σοβαρή πολιτική ανακούφισης όσων προσφύγων, ακόμα και μεταναστών, μπορεί να απορροφήσει, με κριτήρια βέβαια που να προάγουν την ενσωμάτωσή τους στην ελληνική κοινωνία. Σήμερα όμως η κατάσταση δεν είναι ελεγχόμενη. Και όσο δεν θα είναι, κινδυνεύουμε να μεταβληθούμε στον Λίβανο, ή την Ιορδανία των Βαλκανίων, προοπτική μαθηματικά βέβαιη αν συνυπολογίσουμε την οικτρή δημογραφική πραγματικότητα της κοινωνίας μας, και την μαζική φυγή των νέων.

Πάνω σε αυτήν την προοπτική γίνονται ‘τοπικο-αυτοδιοικητικές μπίζνες’ ή στήνονται πολιτικά βιογραφικά προς μελλοντική ‘κεφαλαιοποίηση’. Εμείς δεν μπορούμε παρά να σταθούμε απέναντί τους, καταγγέλλοντας την πολιτική συμπαιγνία που παίζεται επάνω στις πλάτες μας με πρόσχημα την τραγωδία των προσφύγων. Και αυτή είναι μια θέση που υπερασπίζεται το δικαίωμα στο μέλλον τόσο της ελληνικής κοινωνίας, όσο και των προσφύγων.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s